آقای موسوی من شما رو از اوایل اسفند ماه 87 می شناسم ، همان موقع ها که تیتر روزنامه ها این بود : “خاتمی :  یا من می آیم یا موسوی ! قبل از آن حتی اسمتان را هم به زحمت شنیده بودم . اولین باری که عکس شما را دیدم در دفتر کلمه بود … آن موقع حتی فکر نمی کردم شما ذره ای اعتقاد به اصلاحات داشته باشید . وقتی  دوستم از من برای ساختن قطعه کلیپی برای مراسمی که قرار بود در آن اعلام کنید که پا به صحنه ی انتخابات می گذارید دعوت کرد،  فهمیدم که می آیید . آن مراسم برگزار نشد ولی شما آمدید و اکنون بسیار خوشحالم که آمدید ، آن موقع می گفتم موسوی کیست رای من فقط خاتمی است ، شاید واقعا نادان بودم . حالا همه می دانند که موسوی کجا ، خاتمی کجا ! ولی وقتی خاتمی نیامد و چه خوب که نیامد دیگر گفتم رای من موسوی است.

وقتی فرصت تبلیغات شروع شد ، از درس و زندگی زدم و حتی چند شب نخوابیدم و تا در توانم بود برای پیروزیت تلاش کردم … از تی کشیدن ستاد تا ساخت پوستر و پخش اقلام و خیلی کارهای دیگر.

یادم نمی رود .. هرگز .. آن روزی را که سید جواد یحیوی در سالن برج میلاد اعلام کرد که رنگ  ما دیگر سبز است و همه باز فریاد می زدند رای ما موسوی …

یادم نمی رود همایش هایی را که می آمدی و فریاد می زدی ، با تمام اعتقادت آمده ای و تا آخر خواهی ماند و ما در جوابت می گفتیم رای ما موسوی …

یادم نمی رود وقتی که پا به پای طرفدارانت پیاده از این سر شهر به آن سر شهر می رفتیم و از ته دل فریاد می زدیم رای ما موسوی …

یادم نمی رود ذوق و شوق مردمی را که لبخندشان چهره ی شهر را زیبا کرده بود که با دست هایشان علامت پیروزی را بالا می بردند  و به ما نشان می دادند و فریاد می زدند رای ما موسوی …

یادم نمی رود آن خانوم میان سالی را که می گفت من تا به حال رای ندادم ولی فقط به خاطر آقای موسوی و برنامه هایش من و فرزندانم به او رای می دهیم و با لبخند می گفت رای ما موسوی …

هیچ چیز را فراموش نمی کنم ، مطمئن باش اینها شیرین ترین خاطرات من در اوج جوانیم هست …. و چه دلم تنگ اینها می شود

22 خرداد رسید ، همه بودند … همه آمده بودند که بگویند تو رییس جمهور منتخبشان هستی …

ولی شب 23 خرداد همه ی اینها تمام شد ، تا صبح منتظر بودم ، نخوابیدم … منتظر بودم که بگویند که احمدی نژاد شکست خورد و تو بردی ولی آنها چیز دیگری می گفتند و می دانم که دروغ می گفتند … !

سراسیمه به ستادت رفتم ، چنان شکه شده بودم که حرفی نمی توانستم بزنم ، دیگر شهر غمگین بود .. هیچکس نمی خندید … شهر مرده بود ، رو به روی ستادت همه خشمگین بودند ، به ناگاه برای اولین بار آن موتور سوارهای ضد شورش را دیدم … و فهمیدم که داستان تازه شروع شده .

برای اینکه فریاد بزنیم رای من کجاست سکوت کردیم  ولی سکوتمان گوش نامردان را کر کرد و دیدیم که چه ها نشد … رنگ سبزمان سیاه شد و قطره های سرخ خون بر روی آن پاشید . تو پشتمان بودی این بود دلگرمی ما .

این همه حرف نزدم که خاطره بگویم ، یا تکرار مکررات کنم … چند روزی بود فکر کردم که با ما نیستی … سکوت کردی …. فکر کردم تو هم شدی خاتمی …حتی بیانه ای در حد یک خط هم نمی گفتی ،  ولی وقتی امروز تو را کنار همسر بزرگوار و مبارزت زیر عکس سهراب شهید دیدم فهمیدم که هنوز هم با مایی ،

همه اینها را گفتم که در آخر بگویم

ممنون میر حسین موسوی و ممنونم زهرا رهنورد و ممنونم ایرانیان سبز

پ.ن 1 : ته دلم مونده بود این حرفها ، هیچم سیاسی نبود … درد و دل بود همین.

پ.ن 2 : نماز جمعه اگر میرحسین بره منم می رم.

پ.ن 3 (جدید) : از هاشمی هم باید ممنون بود که اومد پشت مردم !